Program
lojalnościowy
4,9/5 Nasza ocena
na Opineo
Punkty odbioru rowerów
Dostawa gratis w 24h
Program
lojalnościowy
4,9/5 Nasza ocena
na Opineo
Punkty odbioru rowerów
Dostawa gratis w 24h
Poggio i Cipressa znów zadecydowały o miejscach na podium pierwszego monumentu kolarskiego w sezonie! 117. edycja wyścigu Milan – San Remo, która odbyła się 21 marca, przeszła do historii za sprawą spektakularnego ataku Tadeja Pogačara – Słoweniec najpierw zaatakował na Cipressa po wcześniejszym upadku, a następnie zrzucił niemal wszystkich rywali na Poggio, rozstrzygając wyścig na swoją korzyść w sprincie z Tomem Pidcockiem na Via Roma. Na liguryjskim wybrzeżu starcie między sprinterami, puncherami i góralami zakończyło się triumfem tego ostatniego obozu. Przeczytaj najważniejsze informacje dotyczące tegorocznych zawodów.
Pierwsza edycja wyścigu Milan – San Remo odbyła się w kwietniu 1907 roku. Zapamiętana została jako wyzwanie ekstremalne. Na listach startowych pojawiło się ponad 60 nazwisk, wystartowała połowa zgłoszonych, a do mety dojechało zaledwie 14 najwytrwalszych kolarzy. Nie mogli zmieniać roweru. Początkowo największym wyzwaniem był 9,5 km podjazd z niemal 500 m przewyższeniem i średnim nachyleniem 5,1%, czyli Passo del Turchino. Szybko impreza została uznana za jeden z najważniejszych wyścigów kolarskich na świecie.
Wyścig MSR tradycyjnie odbywa się na początku wiosny, co sprawia, że jednym z utrudnień są nieprzewidywalne warunki atmosferyczne. Kolarze zawsze musieli być przygotowani na porywisty, nadmorski wiatr i deszcz. Historyczną była edycja z 1910 roku, kiedy to zawodnicy zmagali się z burzą śnieżną.
Czy wiesz, że…
Mianem monumentu kolarskiego określa się pięć prestiżowych wyścigów jednodniowych z długą tradycją, w których uczestniczy elita zawodników szosowych. Są to:
Nieformalnie za szósty monument uznaje się „młody” wyścig o wysokim stopniu trudności, czyli Strade Bianche.
Pierwszą edycję wyścigu Mediolan – San Remo wygrał Lucien Petit-Breton. W kolejnych latach nie powtórzył on jednak swojego sukcesu. Do historii zapisał się dopiero Costante Girardengo, który wygrał wyścig sześciokrotnie (1918-1928). Stał się on pierwszą legendą La Primavery i rozpoczął erę włoskiej dominacji.
W latach 40.-50. XX wieku widzów elektryzowała rywalizacja Fausto Coppiego (3 zwycięstwa na Milan-San Remo) i Gino Bartaliego (4 zwycięstwa). Była ona na tyle zacięta, że przybrała charakter światopoglądowy, uwidaczniając podziały powojennej Italii. Pierwszy z rywali symbolizował Północ Włoch, czyli nowoczesność, młodość i ateizm. Drugi natomiast to reprezentant tradycji, katolicyzmu i konserwatyzmu, czego słynęło południe kraju. Zjawisko określa się mianem La Classicissima.
Jednym z najważniejszych wydarzeń była wygrana pierwszego powojennego wyścigu Milan – San Remo. Coppi 5 km po starcie rozpoczął atak na metę i wyprzedził Bartalego aż o 14 min, co uznano za rekordowy margines. Komentator w tym czasie oczekiwania na resztę peletonu grał muzykę.
Sukces Girardengo został natomiast pobity wiele lat później. 20-letni Eddy Merckx szybko stał się jednym z najsłynniejszych kolarzy swoich czasów i najmłodszym zwycięzcą Milano – San Remo. Siedmiokrotnie triumfował, stając na najwyższym miejscu na podium w latach 1966-1976, zyskując przydomek „kanibal”.
Do dzisiaj żadnemu sportowcowi nie udało się pobić tego rekordu. Najbliżej był Erik Zabel, który między 1997 a 2001 roku wywalczył cztery wygrane.
| ROK | Zwycięzca Milan – San Remo | Zwyciężczyni Milan – San Remo |
|---|---|---|
| 2026 | Tadej Pogačar | Lotte Kopecky |
| 2025 | Mathieu van der Poel | Lorena Wiebes |
| 2024 | Jasper Philipsen | Nie było wyścigu |
| 2023 | Mathieu van der Poel | – |
| 2022 | Matej Mohorič | – |
| 2021 | Jasper Stuyven | – |
Kobiety ścigają się po wybrzeżu liguryjskim stosunkowo od niedawna. Mimo to historia damskich edycji imprezy jest burzliwa. W tym roku zmagania o tytuł triumfatorki dopiero po raz dziewiąty.
Pierwsze wyścigi, pod nazwą Primavera Rosa, odbywały się w latach 1999 – 2005. Trasa kobieca była znacznie krótsza niż męska. Należało pokonać dystanse ok. 120 km z finałem w Cipressa i Poggio. Następnie przez ponad dwie dekady nie organizowano zawodów ze względu na wysokie koszty i małą oglądalność. Po długiej przerwie w 2025 roku wznowiono wyścigi. Są częścią UCI Women’s World Tour. Pierwszą zwyciężczynią reaktywowanego MSR kobiet została Lorena Wibes.
Na przestrzeni ponad stu lat trasa wyścigu była wielokrotnie zmieniana. Najczęściej starty różniły się miejscem rozpoczęcia czy pętlami dojazdowymi. La Primavera ma jednak stałe punkty. Od 1907 roku nieodłącznym elementem wyścigu jest Passo del Turchino. W 1960 roku dołączyły Tre Capi, czyli trzy szczyty – Capo Mele, Capo Cervo i Capo Berta. Dodatkowo od lat 60. Nieodłącznym elementem końcówki wyścigu jest Poggio di San Remo, czyli odcinek znajdujący się ok. 6 km przed metą z nachyleniem do 8%. Od 2021 roku ze względów bezpieczeństwa wyścig startuje w Pavii. Przez dekady trasa miała długość oscylującą w granicach 288-299 km.
Czy wiesz, że…
W 1931 roku wydłużono trasę wyścigu Milano – San Remo do 314 km. Opracowano dłuższą pętlę dojazdową oraz objazd przez wzgórza Langhe i Colle di Nava, który był jednocześnie najwyższym punktem w historii wyścigu (936 m n.p.m.). Zwycięzcą tej edycji został Włoch – Alfredo Binda.
W sobotę 21 marca odbyła się 117. edycja wyścigu Milano-San Remo. O godz. 10.00 z Pavii wystartowali mężczyźni, pokonując łącznie 298 km trasy. Wyścig dostarczył ogromnych emocji już od samego końcówki – Tadej Pogačar upadł ok. 32 km przed metą, tuż przed Cipressa, by następnie zaatakować na tym podjeździe i zrzucić rywali na Poggio. Na finiszowym odcinku Via Roma walkę o zwycięstwo toczyli już tylko Pogačar i Tom Pidcock – Słoweniec wygrał dwustronny sprint, zdobywając swoje pierwsze w karierze Mediolan-San Remo w czasie 6:35:49. Trzecie miejsce zajął Wout van Aert, czwarte – Mads Pedersen.
Kobiety wystartowały tego samego dnia z okolic Genui, pokonując ok. 156 km. Decydujące uderzenie padło na Poggio, gdzie Puck Pieterse zaatakowała i ukształtowała zwycięską grupę. Na Via Roma najlepsza okazała się Lotte Kopecky (SD Worx-Protime), która w finiszowym sprincie z pięciu zawodniczek wyprzedziła Noemi Rüegg (EF Education-Oatly) i Eleonorę Gasparrini (UAE Team ADQ).
Mediolan – San Remo 2026 dostarczył spektakularnych emocji, a wyścig wygrał Tadej Pogačar (UAE-XRG) – pomimo upadku ok. 32 km przed metą. Mistrz Świata zaatakował na Cipressa i zrzucił wszystkich rywali poza Tomem Pidcockiem (Q36.5) na Poggio. Dwaj zawodnicy finiszowali solo, a Słoweniec wygrał sprint na Via Roma, zdobywając swoje pierwsze Milano-San Remo w karierze.
Podium mężczyzn wyścigu 2026 przedstawia się następująco:
Mathieu van der Poel (Alpecin), który był jednym z głównych faworytów, ukończył wyścig na 8. miejscu – co jest pewnym zaskoczeniem biorąc pod uwagę jego dwie poprzednie wygrane w tej klasyce.
W edycji damskiej triumfowała typowana faworytka – Lotte Kopecky (SD Worx-Protime), która wygrała drugą edycję Sanremo Women w finiszowym sprincie z małej grupy. Ubiegłoroczna zwyciężczyni Lorena Wiebes zajęła 6. miejsce. Podium kobiet:
La Primavera była transmitowana przez polskie media – sekcję damską i męską z polskimi komentarzami mogli oglądać widzowie Eurosport 1 i Eurosport 2. Dostęp do kanałów mieli wyłącznie posiadacze usług operatorów telewizji kablowej oraz satelitarnej, np. Netia, Vectra, Play oraz Multimedia.
Kibice mogli także wykupić dostęp do platform streamingowych. W tym przypadku wybór usługodawców był również bardzo duży, ponieważ kanały były oferowane przez większość gigantów – od Canal+ online, przez Polsat Box Go i Pilot WP, po Max. Dostęp był płatny, jednak różnorodne opcje pakietów pozwalały na dobór oferty dostosowanej do potrzeb.