Program
lojalnościowy
4,9/5 Nasza ocena
na Opineo
Punkty odbioru rowerów
Dostawa gratis w 24h
Jeśli szukasz długiego podjazdu, który kończy się realną nagrodą, a nie zakrętem w lesie, Przehyba powinna być wysoko na Twojej liście. To 1175 m n.p.m. w Paśmie Radziejowej w Beskidzie Sądeckim, a na szczycie czeka schronisko PTTK z kuchnią i tarasem, z którego widać Pieniny i Tatry. Najważniejsze: asfalt prowadzi tu praktycznie pod same drzwi, a druga połowa podjazdu jest zamknięta dla samochodów. Stąd opinia, że to jeden z najwyżej położonych asfaltowych podjazdów w Polsce – i jeden z najprzyjemniejszych.
To właśnie nawierzchnia robi z Przehyby miejscówkę, o której mówi się w peletonie amatorów. Na wiele beskidzkich szczytów wjedziesz tylko szutrem i płytami betonowymi, a tutaj przez większość trasy masz pod kołami porządny, w górnej części stosunkowo świeży asfalt. Kolarze zgodnie wskazują jeden haczyk: ostatnie kilkaset metrów przed schroniskiem jest pozbawione asfaltu. To ubita, równa droga – przejedziesz ją szosówką bez dramatów, choć po deszczu lepiej zejść z roweru niż ryzykować wywrotką.
Drugi haczyk to dziury. Jadąc w górę zapamiętuj, gdzie są – na zjeździe będziesz wdzięczny sobie z przeszłości.
Wersja referencyjna startuje w Gołkowicach koło Starego Sącza i prowadzi przez Skrudzinę i Gaboń. Masz do pokonania około 12,3 km i 763 m w pionie, co daje średnio 6%. Pierwsze kilometry są leniwe, w granicach 4-5%, i to jest moment na spokojne wkręcenie się w rytm. Dalej jest już solidnie: przez długie fragmenty nachylenie trzyma dwucyfrowe wartości.
Druga połowa trasy jest wyłączona z ruchu samochodowego, więc jedziesz w ciszy przerywanej tylko własnym oddechem. Z relacji rowerzystów wynika, że przy podjeździe późnym popołudniem można nie spotkać ani jednego auta na niemal całej długości.
Przełożenia? Da się tu wjechać na kompakcie 50/34 z kasetą 11-34. Wygodniej jednak mieć zapas z tyłu, zwłaszcza jeśli planujesz wracać przez Obidzę.
Segment z Gołkowic jest jednym z najczęściej „polowanych” w Beskidzie Sądeckim. W serwisach rankingujących podjazdy wersja z Gołkowic wyceniana jest na 672 punkty trudności – dla porównania, Przełęcz Karkonoska to 873. Przehyba jest więc dłuższa i bardziej „europejska” w charakterze: równa, miarowa, do jechania na progu, a nie do przeżywania.
Jeśli nie chcesz nadkładać doliną Dunajca, zostaw auto na parkingu w Gaboniu. Stamtąd na szczyt prowadzi czarny szlak asfaltową drogą: około 7 km i 635 m przewyższenia. Jest bardzo dobrze oznakowany, więc nie ma jak zabłądzić. Po drodze mijasz Dolinę Jaworzynki (850 m n.p.m.) z pozostałościami dawnego wyciągu, a po około 4,5 km trafisz na stolik, przy którym wypada zrobić postój. Krócej nie znaczy łatwiej – ta wersja ma wyraźnie wyższą średnią.
Zupełnie inna opowieść zaczyna się w Rytrze nad Popradem, dokąd dojedziesz pociągiem. Niebieski szlak rowerowy w stronę Roztoki Ryterskiej startuje jako łagodny asfalt, potem zamienia się w szuter, dalej pojawiają się płyty betonowe, a przy samym szczycie kamieniste, strome fragmenty, na których czasem trzeba rower wypchnąć. To około 10 km wspinaczki i materiał na rower górski albo terenowy gravel.
Najlepsze w tej wersji jest to, że domyka pętlę: z Przehyby zjeżdżasz niebieskim szlakiem obok rezerwatu Wietrzne Dziury (1038 m) i przez Wdżary wracasz do Rytra. Mieszanka korzeni, koryt skalnych i luźnych kamieni — zabierz ochraniacze.
Schronisko PTTK na Przehybie nosi imię Kazimierza Sosnowskiego, jednego z twórców beskidzkiej turystyki, i mieści zbiory muzealne dokumentujące rozwój turystyki w Beskidzie Sądeckim. Historia tego miejsca jest wyboista – budynek przeżył m.in. pożar w grudniu 1991 roku – ale klimat pozostał ten sam: duża, dostępna chata z porządnym obiadem i kawą.
Jeśli zostaną siły i masz buty do chodzenia, warto ruszyć grzbietem. Od schroniska przez Rozdroże pod Wielką Przehybą (1136 m) dojdziesz w około 1,5 godziny na Radziejową – najwyższy szczyt Beskidu Sądeckiego (1266 m) z wieżą widokową, zaliczany do Korony Gór Polski. Trasa biegnie szerokim grzbietem bez większych przewyższeń.
Na dojazd i powrót najprzyjemniejsza jest dolina Dunajca. Ze Starego Sącza w stronę Gołkowic jedzie się wydzielonymi ścieżkami albo bocznymi drogami z niewielkim ruchem, z wyczuwalnym spadkiem w stronę biegu rzeki. Sam Stary Sącz z kwadratowym rynkiem brukowanym otoczakami z Dunajca to naturalne miejsce na kawę po zjeździe.
Sezon trwa od późnej wiosny do października. Droga jest technicznie dostępna cały rok, ale na wysokości 1100 m śnieg i lód utrzymują się długo, a górna część trasy biegnie przez las po północnej stronie. Weź bidon z zapasem – po drodze nie ma sklepu, a do schroniska jest 12 km pod górę.
Masz ochotę na kolejne rowerowe wyzwania? Sprawdź naszą listę najciekawszych podjazdów szosowych w Polsce.
Dbamy o Twoją prywatność!
Korzystamy z plików cookies i innych podobnych technologii. Wiąże się to z przetwarzaniem zebranych z ich wykorzystaniem danych osobowych, których administratorem jest DADELO S.A. z siedzibą w Bydgoszczy.
Korzystamy z plików cookies w celu:
W tych celach przetwarzamy Twoje dane osobowe zebrane z wykorzystaniem cookies.
Zgodę możesz wycofać w dowolnym momencie zmieniając ustawienia.
Szczegółowe informacje o Twoich danych osobowych oraz o przysługujących Ci prawach znajdziesz w naszej Polityce prywatności.
Jednym z naszych partnerów jest Google. Dowiedz się więcej o tym, jak Google przetwarza Twoje dane osobowe.
Ustawienia plików cookies:
Poniżej możesz sprawdzić, jakie dane zbieramy w ciasteczkach i po co je zbieramy. Nie na wszystkie musisz się zgodzić.